در بين اين دقايق لبريز مرگ و رنج

چون لحظه‌هاي سرخوش ميلاد مي‌شوم

هر چند زير سايه‌ي شيطان نشسته‌ام

با دست مهر دوست پريزاد مي‌شوم

عمري به سطر روشن تو مشق کرده‌ام

در مکتب تو عاقبت استاد مي‌شوم

از بس که در قطار کسالت نشسته‌ام

کم کم به بوي فاصله معتاد مي‌شوم

چون دانه‌هاي برف که در باد مي‌رسند

هر دم به ياد زلف تو بر باد مي‌شوم

آنقدر فقر واژه مرا زجر مي‌دهد

تا راهي کميته‌ي امداد مي‌شوم

صبا- ۱۷دي ۸۶