قيصر امين پور سلام شاعر آينه‌هاي ناگهان سلام. چه زود از ميان ما رفتي. هنوز چشمهاي زيادي شوق ديدارت را داشتند. سالها آرزو داشتم  دانشجوي دانشکده ادبيات شوم به اميد اينکه در کلاس‌هاي تو حاضر شوم. اکنون به روزی فکر مي‌کنم که از پله‌هاي دانشکده ادبيات بالا مي‌روم و چشمانم به دنبال تو مي‌دود. دانشکده ادبيات بدون تو رنگ و بويي ندارد. من هنوز رفتنت را باور نمي‌کنم. نه قيصر جان تو هرگز نمي‌ميري. گفته‌اند که تو شاعر روزگاران خواهي ماند. اين که چيزي نيست تو انسان روزگاران خواهي ماند. این روزها وجود عزیزت ضروری است. این روزها که حادثه بیداد می‌کند. اي از بهشت باز دري پيش چشم تو از پس آن همه درد و رنج اکنون روزهاي آسايشت مبارک. راستي به قول خواهرت فروغ:

دستهاي خويش را

در کدام باغچه

عاشقانه کاشتي؟

اين قرارداد

تا ابد ميان ما

برقرار باد:

چشمهاي من به جاي دستهاي تو!

من به دست تو

آب مي‌دهم

تو به چشم من

آبرو بده!

من به چشمهاي بي قرار تو

قول مي‌دهم:

ريشه‌هاي ما به آب

شاخه‌هاي ما به آفتاب مي‌رسد

ما دوباره سبز مي‌شويم!